Bugün birçok yabancı işletme, Arnavutluk Cumhuriyeti’nde faaliyetlerini genişletmiş ve bunun sonucunda hizmetlerin, malların ve çoğu zaman da çalışanların bir devletten diğerine hareketinde artış meydana gelmiştir. Aynı zamanda birçok Arnavut işletmesi uluslararası pazara daha fazla açılarak giderek daha fazla yabancı çalışan kabul etmektedir. Bu gelişmeler, yabancı işçilerin işyerinde haklarını güvence altına almak için yasal çerçevenin düzenlenmesini zorunlu kılmıştır.

Arnavutluk Cumhuriyeti’nde yabancı uyrukluların muamelesi, ayrımcılık yapmama ve yasa önünde eşitlik ilkesine dayanmaktadır. Arnavutluk Anayasası, kişilerin serbest dolaşımını ve serbestçe seçilen bir iş veya meslek temelinde geçim sağlama hakkını öngörmekte ve garanti altına almakta, bu hakları ırk veya milliyet temelinde herhangi bir ayrım yapmadan tanımaktadır. İş Kanunu da yabancı işçiler dahil tüm çalışanlar için ayrım yapılmaksızın eşit muamele sağlamaktadır. Bu, iş ilişkisinin tüm unsurlarına uygulanır: çalışma koşulları, çalışma süresi (normal süre: haftada 40 saat ve her halükarda yılda 200 saati geçemez), yıllık izin (ilk çalışma yılından sonra 4 takvim haftası), ek ödemeler (fazla mesai, resmi tatillerde veya hafta sonlarında çalışma), sendikalarda örgütlenme hakkı, molalar (her 3/4 saatte bir dinlenme hakkı), tazminatlar (iş ilişkisinin tek taraflı feshi) vb. Dolayısıyla, çalışanların statüsünü düzenleyen yürürlükteki yasal ve ikincil düzenlemelerde herhangi bir ayrım yapılmaz ve Arnavutluk Cumhuriyeti’nde yasal olarak ikamet eden yabancı uyruklular, Arnavut vatandaşlarıyla aynı haklardan ve güvencelerden yararlanırlar.

Sonuç olarak, Arnavutluk mevzuatı, işgücü piyasasında işçilerin serbest dolaşımını AB düzenlemelerine uygun şekilde güvence altına almakta ve Arnavutluk Cumhuriyeti’nde yasal olarak ikamet eden yabancı uyruklulara, Arnavut vatandaşlarıyla aynı istihdam hak ve özgürlüklerini sağlamaktadır.